İzledim: Mad For Eachother

 

Yine çerezlik dizi ararken çok şükür bi mücevhere rast geldim. 

No Hwi Oh öfke kontrol problemi nedeniyle, Lee Min Kyung ise post travmatik stres bozukluğu ve obsesyon sebebiyle aynı psikiyatriste giden ve şans eseri de komşu olan iki manyak tiptir. Bu ikili başta birbirlerinin varlıklarına bile tahammül edemezken zaman geçtikçe birbirlerinin dertlerine derman olup iyileştirmeye başlarlar. 

No Hwi Oh rolünde Jung Woo vardı. Bu adam nerden çıktı? Yada şimdiye kadar neredeydi arkadaşlar? Ben hala Reply serisini izlememiş bi gerzek olarak kendisinden bihaberdim maalesef. Uzun zamandır gördüğüm en etkileyici oyunculuk diyebilirim. Özellikle de bu oyunculuğun direk dram olan bir dizide değil böyle çok yönlü ve hatta komedisi baskın bir dizide gösterilebilmiş olması takdire şayan bence. Komedi fışkıran sinir krizi sahnelerinden sonra dudakları titreyerek ağlamasını tutmaya çalışarak konuştuğu sahneler mesela hayranlık uyandırdı bende. 

No Hwi Oh benim kitabımdaki ideal erkektir. İzleyen varsa diziyi, klasik Kore dizisi başrollerinden çok farklı olduğunu fark ederek bu dediğime şaşırabilir. Ama ben çok samimiyim bu söylediğimde. Dıştan sert görünen ama içi bir peluş ayıcık kadar yumuşak, iyi kalpli ve yardımsever ama bununla asla övünmeyen, kimsenin gözüne yaptığı güzel şeyleri sokmayan, koruyucu, güvenilir, adaletli... Bir kadın başka ne ister bilemiyorum. Ayrıca espritüel, eğlenceli, eli açık... Saymakla bitmez karakterinin güzel yanları. Ayrıca adam bi prens olmasa da fiziksel olarak da çok ideal bence. O genizden gelen ses tonu, sevimli aksanı, bebeksi olmayan muntazam yüz hatları ve hatta aşırı yakışıklı bir suratının olmaması bile tam idealdi bence. Bayıldım her haline. 

Lee Min Kyung rolünde ise Oh Yeon Seo vardı. Ona Jung Woo kadar methiyeler düzemeyeceğim maalesef ama yine de oyunculuk olarak beni irite eden hiçbir şey yoktu. Ekranda büyüdü diyemem ama göze de batmadı. Ammmaaaaaa, aşırı estetikli yüzü, mimik yapmaya çalışırken gerilen derisi, patlamak üzere olan dudakları ve göz altı estetiğinin arkasında ara ara kaybolan gözleri beni rahatsız etti desem yalan olmaz. 

Min Kyung aslında dizinin esas problemli karakteriydi. Her ne kadar bana yaşadığı gerçekten travmatik olayın tepkisini gereğinden abartı bir şekilde veriyormuş gibi gelse de Allah kimsenin başına vermesin, yaşamayan anlayamaz ve herkes farklı psikolojik tepkiler verebilir diye düşünerek o kısmını es geçiyorum. Ama adama azap oldu bi süre gerçekten cidden acıdım yaa 😊 Tüm dünyaya karşı pasif ve sessiz olurken Hwi Oh’ya şeytan olması saçma mı oldu yoksa gerçekten ona karşı içindeki konforu ve rahatlığı mı temsil etti bilemiyorum. 

Bu çift bi harikaydı arkadaşlar. Kızın kendi içine kapanmış dünyasını Hwi Oh gibi mükemmel bir adamdan başkası açamazdı. Içindeki vicdan ve yardımseverlik yavaş yavaş bağlılığa ve aşka dönüştü. Sonlara doğru ise içinden gerçek bi manyak aşık çıktı ki ben o adama bayıldım. Min Kyung ise adamın öyle bi başının belası oldu ki, adam onunla uğraşmaktan etrafıyla uğraşmaya, dünyaya sinirlenmeye vakit bulamadı. Birlikte yavaş yavaş birbirlerine merhem oldular, birbirlerini iyileştirdiler. Çok çok güzel bir aşktı. 

Dizi bence bu senenin en eğlenceli dizisiydi. Ama sadece eğlenceli olmakla kalmadı. Başlarda hep komedi gidecekmiş gibi dururken birden dizi çok boyut kazanmaya başladı. Dram oldu, sonra psikolojik bir dizi çıktı karşımıza, polisiye elementler girdi, bir ara aksiyon oldu derken dört bir yandan tüm duygularına hitap etti seyircinin. Bu kadar kısa olmasına rağmen bu kadar doygunluk yaratması gerçekten şaşırtıcıydı. Keşke daha uzun bölümler ve daha fazla bölüm sayısı olsaydı. Gerçekten seve seve izlerdim, nice 1 saatlik 16 bölümlük diziden kat kat güzeldi. 

Dizinin içindeki her element, tüm oyuncular ve oyunculuklar, olaylar, her şey her şey mükemmeldi. 4-4'lük desem çok da yanlış olmaz sanırım. Zaten hep derim bir diziyi tek tema üzerinden yürütmek asla işe yaramaz. Komediyse bir tutam aksiyon bolca romantizm ekleyeceksin yada işte dramsa hep dram giderse bayar araya bişeyler sokacaksın. İşte bu dizi o açıdan tam kararındaydı. Ayrıca mutlaka eklemeliyim ki psikolojik sorunlar, psikolojik şiddet, kadına şiddet, önyargı, cinsel eğilimler, istismar gibi pek çok toplumsal soruna da dokunan dolu dolu, çok kapsamlı bir dizi. Çok boyutlu diye boşuna demedim dimi?  

Ayrıca sonu da şahane demiş miydim? Son yılların en farklı, en yenilikçi, en şahane öpüşme sahnesiydi bu. BA-YIL-DIM!!! Uzun lafın kısası diziyi her haliyle çok sevdim. Sene sonu en iyiler listemde şimdiden yerini baş köşeye aldım. Böyle mükemmel bir dizinin -hele de Netflix gibi global bi platformun dizisi- nasıl daha popüler olmadığını aklım hafsalam almıyor!!  

NOT: Bu fotodaki Leon göndermeli sahneye bayıldım. Benim en sevdiğim filmlerdendir izlemediyseniz mutlaka bi göz atın.  

İzledim: Youth Of May

 Sanırım fark etmeden bi şekilde bu yılın en iyi dizisini buldum diyebiliriz. Ben de beklemiyordum böyle bir dizi izlemeyi aslında. Hatta ‘Bu aralar sıkışığım, 12 bölümlük dizi izleyeyim de çabuk bitsin’ mantığıyla başlamıştım. Şahane bi sürpriz oldu bana.

Hwang Hee Tae, despot babasının zoruyla görücü usulü bir görüşmeye gider. Karşısında paraya ihtiyaç duyduğu için arkadaşının yerine bu görüşmeye gelen Kim Myung Hee vardır. Myung Hee kimliğini saklayarak arkadaşı gibi davranırken bu evliliği yokuşa sürmek için elinden gelen her şeyi yapar. Ama Hee Tae kızın gerçek yüzünü görmüş ve beklentilerinden çok farklı bişeyle karşılaşmıştır. Devlet ve komünistlerin karşı karşıya bir çatışma içinde olduğu bu zorlu dönemlerde bu ikili imkansız bir aşkı sürdürmeye çalışır.

Kim Myung Hee rolünde Go Min Si’yi izledik. Şaşkınım açıkçası. Pek çok yerde yan rol olarak izlemiş olsam da burdaki performansı beni şok etti. Çok beğendim. Şive kullanışı, doğal oyunculuğu, duru güzelliği… Her haliyle bayıldım.

Karaktere edecek lafım yok zaten. Yaşadıkları, yaşadıklarına rağmen hayata karşı duruşu, çırpınması, tırnaklarıyla kazıması… Ve her şeyi arkasında bırakıp, her şey için ve her şeye rağmen aşkının peşinden gidip dimdik durması… Beni çok etkiledi. Çok sevdim. Uzun zamandır en çok etkilendiğim kadın karakterlerden birisiydi.

Hwang Hee Tae rolünde ise Lee Do Hyun’u izledik. Aynı şaşkınlığı burda da yaşadım diyebilirim. İyi bir oyuncu olduğunun farkındaydım ama burda gerçekten inanamadım. Yüzü gülerken içinin kan ağlaması durumunu gözleriyle birebir aktardı bize. Gülümsemesi, aşkla bakan gözleri, ağlaması, haykırması, isyanları… Her hali aşırı gerçekti ve kalbime oturdu. Yeni nesil takip edeceğim oyuncuların arasına birisi daha girdi diyebilirim hayranlıkla izledim. Çok popüler dizisi 18 Again’i izlememiştim ama sanırım bir şans vermenin vakti geldi. Aynı şekilde yeni çıkacak dizisi Melancholia’yı da izleyeceğim mutlaka.

Hee Tae ise yazmak için ‘nasıl bi adamdı ya’ diye düşündüğümde bile kalbimi acıtan bi karakterdi. Kızı üzmemek için devamlı olarak yüzüne oturttuğu o sahte gülümseme ama arkadan kendi kendine üzülmesi, endişe etmesi, onu korumak için elinden geleni yapması beni çok etkiledi. ‘Şimdi böyle aşklar yok’ dememizin somut örneklerden birisiydi sanki. Çok sevdim, çok parçaladı kalbimi bu adam.

Sweet Home dizisinde abi kardeşi oynayan bu ikili birden bire karşımıza aşıklar olarak çıktı. Çok da iyi oldu. Sweet Home’da da çok iyi olsalar da burda bi harikaydılar. Hiç beklemediğim bir samimiyet, gerçekçi bi sevgi ve merhamet vardı bu ikilinin birbirlerine bakan gözlerinde. Yani böyle hayvansı bi çekim değil de, kalpten gelen gerçek bi sevgiyi gösterdiler bize sanki. Çok güzellerdi.

Her ikisi de birbirleriyle tanıştıktan sonra, o güne kadar kurdukları tüm hayalleri, çabalarını, amaçlarını kenara atıp sadece birbirleri için yaşamaya başladılar. Hep O’nu düşünmek, O’nun için kendinden vazgeçmek… Ayrı oldukları zaman hayata nasıl küstükleri, Hee Tae’nin durduk yere ağladığı anlar, kızın tüm taşlanmaları göze alarak çocuğa olan bağlılığı, her şey ama her şey çok etkileyiciydi bu ilişkide. Sonu da tabii ki…

Seversin, kavuşamazsın adı aşk olur diye boşuna dememiş Veysel… Ben de boşuna demiyorum artık aşk diye bişey yok diye. O dönemde, o zorlukların ve imkansızlıkların içinde, her şeye rağmen ve her şeye göğüs gererek inatla bağlanırsan aşk oluyor işte. Çok aşk vardı… Masum ve çırpınan bi aşk. Şimdi okulda tanışıp 2 cafe 2 sinemaya gidince aşkından ölüyor gibi oluyor insanlar. Sevgi olabilir o, konfor, rahatlık, eğlence.. Ama aşk? Sanmıyorum ki öyle bişey olsun. Resmen bir savaşın içindelerdi, herhangi birisi kaçabilir kurtulabilirdi isteseydi. Ama ikisi de birbirlerine bağlı kalmayı, birbirleri için savaşmayı tercih etti. Sonrasında da vicdanları sebebiyle birlikte bile olsalar gidemediler. Birlikte, elele insanlara yardım etmeyi, insanlar için elele savaşmayı tercih ettiler. Burda bizim anlayabileceğimizden, anlamaktan ziyade hissedebileceğimizden çok daha kutsal duygular var sanki. Ve ben böyle duygulardan çok etkileniyorum. O kadar yabancı ki kalabalıklar içinde yaşadığımız bu samimiyetsiz döneme bu duygular, epey bi imreniyorum. 

Dizi bana sevdiğim pek çok diziden birer parça verdi, ara ara onları anımsattı sanki. Çatışma sahnelerinde Chicago Typewriter mesela, romantik sahnelerde Mr. Sunshine, ara ara The classic yada Love Rain… Çok güzel bi nostalji yaşadım izlerken.

Mükemmel bi oyuncu kadrosu vardı. Yan rollerden başrollere kadar herkes süper oyunculuk yapıyordu. Mesela daha yeni Hometown Cha Cha Cha da izleyip ‘meeh’ dediğim Lee Sang Yi burda yıkılıyordu. Bayıldım adama resmen. Onun dışında da iyisinden kötüsüne her karakter ve o karakterlerin birbirinden bağımsız hikayeleri dantel gibi işlenmişti. Çok güzeldi dizi ya daha nasıl anlatabilirim bilemiyorum.

Sonu da oldukça iyi kurulmuştu bence. Hee Tae dışında diğer karakterlerin hallerini de biraz daha uzunca görmek, ne yapıyorlar bilmek isterdim aslında. Ama olsun, çok güzel, anlamlı bir son oldu diziye. SPOILER olarak söylüyorum ki: mutsuz sonlar da güzel yapılabiliyormuş demek ki…

En başta kısa olduğu için başladığım diziye, ortalarındayken üzülmeye başladım keşke biraz daha uzun olsa diye. Ama tam tadında bırakmışlar, uzatsalardı suyu çıkardı.  Çok masum, çok sevgi dolu, çok gerçekçi çok çok çok güzel bi diziydi. Özellikle son izlediğim fiyaskodan sonra çok iyi geldi, ruhumu temizledi. 

İzledim: Hometown Cha Cha Cha

 Geleneksel sonbahar tatilimden sonra herkese merhaba efenim.

Uzun bir ara verdim, internetin bile telefonumdaki cık kadar gb ile sınırlı olduğu sayfiye biyerde dizisiz yaşadım. Her sene yapıyorum bunu malum, deşarj oldum, dizi izlemeye hazır bomba gibi döndüm. Yıl sonuna en iyiler listesini hazırlayabilmem için deli gibi dizi izlemem lazım, hepsinin yorumunu yazamam ama üzülerek şimdiden bildiriyorum.

Aylar önce dizinin haberiyle birlikte daha çekimleri başlamadan listeme aldığım, ben tatildeyken skandallarını takip ettiğim ve döner dönmez merakla izlediğim Hometown Cha Cha Cha'yla başlıyorum yeni döneme :)

Biter bitmez aklımda şu şekilde yer etti dizi:

HAYAL KIRIKLIĞI.

Kendisine kariyer ve para odaklı, her adımı ve kriterleri tek tek planlanmış bir hayat çizen diş hekimi Yoon Hye Jin, şehirde yaşadığı sorunlar sebebiyle mecburen küçük bir kasabaya taşınır ve kendisine orda bir klinik açar. Hong Doo Shik ise on parmağında on marifet olan, elinden her iş gelen, sayısız sertifikayla kasabanın her işine koşan, herkesin sevdiği, hayatını yardım ve hoşgörü üzerine kurmuş işsiz ama çok işli bir adamdır. Bu iki zıt karakterin hayatları kesişir ve birbirlerini değiştirirler.

Shin Min Ah benim en sevdiğim aktrislerden birisidir. Romantik komedide her büyük aktörün yanında ve güzel senaryonun içinde gözüm onu arar nedense. Bunca dizisini izledim, ilk defa bir karakterine gıcık oldum diyebilirim. Karakteri Yoon Hye Jin, ilk baştaki duygusuz ve saygısız halleriyle, daha sonraları ise daha sevecen olsa da gurursuz ve çocuğa yapışmış tavırlarıyla epey itti beni. 

Shin Min Ah'ın ise aegyo(Kore'de oldukça popüler olan çocuk/bebek tavırları) hareketleri inanılmaz, mide bulandırıcı derecede abartı geldi. Her zaman, her dizide sesiyle ve tavırlarıyla zaten aegyosu fazla bi kadındı ama burda afedersiniz b.kunu çıkardı. 

Hem karakter hem de oyuncu benim için hayal kırıklığıydı.

Birisini sevelim dedik o da elimizde patladı töbe töbe...

Kim Seon Ho'nun canlandırdığı Hong Doo Shik de dizi boyunca esrarengiz geçmişiyle merakta bıraktı bizi. Dedim bu zavallıma ne oldu? Çocuğu mu öldü, karısı mı öldü, bu kadar hayata küstüren herkesi geçmişiyle ilgili ajan mı, katil mi diye konuşturan neler yaşadı... Yani tamam kötü şeyler yaşamış da dizi o seviyede bi beklentiye soktu ki bizi ben böyle uçuk bişeyler bekledim. Kendine yeni bir hayat kurmuş, bakış açısını, mesleğini, insanlara hitap şeklini bile değiştirmiş bu adam neticede. Sebep açıklanınca dağılıcaz hep birlikte gözyaşları şelale olacak falan zannediyordum ki pehh oldum. Karakter hikayesiyle hayal kırıklığı yaşattı bana.

Kim Seon Ho'ya gelince, ah ne severdim... O da hayal kırıklığı..

Dünyanın en güzel ve en derin gamzelerine sahip bu iki mükemmel insanın aynı dizide oynayacağını duyduğumda bile 'ortalık yanacak' diye düşünmüştüm. Ama hiç öyle olmadı  nedense. Diyalogları çok eğlenceli ve akıcı olsa da aralarında bi çekim yoktu. Dediğim gibi zaten Shin Min Ah habire bebek sesi ve tavırlarıyla geziyor ortalıkta, çocuk da ayak uydurmaya çalışıyor ama bi insana aegyo bu kadar mı yakışmaz!! Dizinin başlarında dinamikleri çok daha iyiydi ama sevgili olduktan sonra aşırı yapmacık ve asla seyirciye geçmeyen vıcık vıcık (ki benim vıcık ilişkileri sevdiğimi bilirsiniz) neredeyse mide bulandıran bi çift oldular. Tensel çekim, gözlerde aşk, çift uyumu sıfır sıfır sıfır! Aylarca heyecanla beklediğim bu ikili, çift olarak ekranda tam bir hayal kırıklığı oldu!

Dizinin çok gerçekçi olduğuyla ilgili yorumlar okudum. 40'ına merdiven dayamış bir kadının tüm hayatı boyunca esas aldığı düşünce ve ilkelerinden 5 ayda tamamen vazgeçip bambaşka bi insan olması, ve -spoiler olmasın diye olayı söylemiyorum ama- yine 40'ına merdiven dayamış bi adamın öyle bir olay yüzünden tamamen başka bi insan olup sadece asgari ücret üzerinden part-time çalışarak hayatını idame ettirmeye karar vermesi ne kadar gerçekçi anlayamadım?? 

Bu dizinin tek gerçekçi, en güzel ve hatta belki de tek güzel yanı kasaba halkıydı bence. En çok onlara güldüm. Sadece onlar için ağladım. Her birinin hikayesi beni etkiledi, severek izledim. Normalde ana çifti izlemek ister ve hatta yan karakterlerin sahnelerini sarmayı bile düşünürdüm ama  burda tam tersi oldu. Herkes o kadar sıcak, doğal, eğlenceliydi ki onlarla birlikte yaşamak istedim. Yardım severliliklerinden dedikodularına, kahkahalarından dertlerine gerçek bi köy/kasaba ahalisiydi. Kalabalıklardan asla hoşlanmayan benim gibi bir insana komün hayatını özendirdiler. Hepsini yanaklarından öpüyorum.

Söylemeden geçemeyeceğim, benim favorim çiftim bunlardı. Esas gerçekçi çift budur arkadaşlar. Eğer dizilerdeki gibi alev alev bi aşk hikayesi aramıyorsak, toplumdaki genel ilişki dinamiği, maksimum aşk seviyesi bu bence. Kız iyi bir kalp ve düzgün bir karakterin yakışıklılıktan önemli olduğunu öğrendi, oğlan da yavaş yavaş ilişki yürütmeyi... Açık açık gelecekten beklentilerini, maddi durumlarını ortaya döktüler, ne amaçla birisiyle birlikte olmak istediklerini söylediler, kartlar en baştan ortaya açıldı. Birbirlerini çok sevdiler ama bi Ferhat'la Şirin değillerdi yani. Esas gerçekçilik budur!

Dizinin konusunda da böyle of neler oldu, acaba ne olacak gibi bir sürükleyicilik yoktu zaten. Kız ne zaman yumuşayacak, çocuk ne zaman derdini anlatacak bu kadar mevzu. Hiç bişey olmamış olmasın diye geçmişteki o karşılaşmaları koydular ki en azından birbirlerinin 'kaderi' olsunlar. Bayattı. Yemedik. 

Ayrıca bu kadar 'güzel' bi son bu kadar berbat sunulabilirdi anca... Samimiyet sıfır, oyunculuk sıfırdı son sahnede. Çocuk mutsuz görünüyordu, kızda yapmacık bi gülümseme vardı. Düğün desen düğün değil, son desen son değil. Mutlu bir son seyircide nasıl hayal kırıklığı yaratır ilk defa yaşadım şu ömrümde.

Gördüğün gibi sevgili okur, dizi başından sonuna her elementiyle bir hayal kırıklığı silsilesiydi benim için. Zaten 1-2 günde maratonla dizi bitiren ben, bunu lastik gibi uzattım. Araya Squid Game, Hospital Playlist 2. sezon, Love101 ve Kulüp dizilerini ve hatta sayısız film sokuşturdum. Hevesle izleyemedim yani.

Yazımın başında da dediğim gibi, dizi bitince aklımda kalan tek şey HAYAL KIRIKLIĞI oldu maalesef...

Not: Bu arada arkadaşlar Kim Seon Ho'nun durumuyla ilgili kadın tarafını kötüleyen yorumları kabul etmeyeceğim haberiniz olsun. Daha yayınlar yayınlamaz ilk yorumlar o durumla ilgili geldi ve hayatımda ilk defa yorum reddettim. Bir kadın bir suçlamada bulunuyor, erkek kabul edip resmi özür mektubu yazıyor. Adamın tüm işleri iptal edilip oynadığı reklamlar bile yayından kaldırılıyor. Sonra ortaya birden bire sürpriz yumurtadan yeni kanıtlar çıkıyor, kadın durduk yere özür diliyor ve hatta adam kendi yayınladığı özür mektubunu yayından kaldırıyor sanki hiç olmamış gibi. Müge Anlı'da bile bu saçmalık olmaz bence. Diyelim ki kadın başta yalan söyledi, olayların arkası öyle niye gelişti o zaman? Özürler falan neden geldi? Birden bire suçlamalardakilerden çok farklı mesajlar ortaya çıktı. İlk başta mesela açıkça Kim Seon Ho'nın çocuk aldırma baskısı varken yeni mesajlarda ilk kadın teklif etmiş gibi bir durum. Asla yemiyorum. Kim Seon Ho iyi bir oyuncu olabilir, yeni dizilerini de beğenerek izleyebiliriz ama bu bizde hayal kırıklığı yaratan güzel görünen ama içi boş bi kabuktan başka bişey olmadığını göstermez. Üzgünüm, kadınların kadınları aşağıladığı mesajlara çok sinirlendim. Yakışıklı adamların/oppaların peçetesi olmayın lütfen. Kendinizin ve diğer kadınların hak ve gururunu sonuna kadar koruyun!!!

İzledim: Nevertheless

 Geleneksel sonbahar aramı vermeden önce son zamanların en çok ses getiren dizisinden bahsedeyim de aklımızda kalmasın dedim.

Hepi topu 10 bölümlük dizi nasıl sükse yaptıysa sanki 1 senedir bu dizinin bitmesini beklemişim gibi hissediyorum inanın ki. 

İlişkilere inanmayan flörtleşme ustası Park Jae Eon ile kendisini onun ağından kurtaramayan Yoo Na Bi arasındaki gerilimli kaçan kovalanır hikayesini izliyoruz.

Geleneksel yazı tarzım olan 'önce karakterlerden bahsedelim' i bir kenara bırakıp önce diziden bahsetmek istiyorum size bugün.

Dizi ses getirdiği kadar var öncelikle. Kore dizi dünyası için oldukça çığır açıcı bir yapım. Eskinin dudakları birbirine değdirerek öpüşmüşçülük oynayan çiftlerinden bu noktaya gelinmiş olmasına ben bile inanamadım izlerken. Kore TV sektörü için çok erotik sayılabilecek sahneler olduğu gibi (Amerikan TV sektörü için tabii ki çekirdek) lezbiyen bir çifte de yer verilmiş. Çok büyük bir zevkle izledim ben bu özgür yapımı o yüzden. Umut ediyorum ki bir gün bizim televizyonlarımız da bu ileri görüşlülüğe kavuşur.

Bu arada LGBT+ dostu bir blogtasınız arkadaşlar. Bu dizideki lezbiyen çift varlığından gram rahatsız olan derhal blogu terk edebilir. Burası homofobikliği hoş gören bir ortam değil haberiniz olsun. 

Neyse devam ediyorum..

Dizi standart Kore dizisi kalıplarının çok dışında; sadece cesur sahnelerden bahsetmiyorum, konu ve gidişat olarak da oldukça farklı. Ama gerçekçi. Yani burda anlatılan hikaye her dizide gördüğümüz Romeo ve Juliet edasındaki romantik komedi aşk hikayelerinden çok daha gerçek. Gördüğü her kızı götürmeye çalışan erkek gerçek, karşısındaki erkeğin cazibesine kapılan kız gerçek, psikolojik sorunlar gerçek, okul hikayeleri gerçek... Dolayısıyla oldukça farklı ama güzel bir dizi çıkmış ortaya.

Hemen her dizideki romantizm matematiğini arıyorsanız ama, bu diziden pek de memnun kalmazsınız.

Yalnız belirtmem lazım ki ilk yarısındaki çarpıcılık ve sürükleyicilik ikinci yarıda hafiften azalıyor, ufaktan bir sıkıcı oluyor. Yine de farklı renkleri görmek baki elbette. 

Başroldek Park Jae Eon rolünde Song Kang'ı izliyoruz. En son oldukça iyi yorumlar alan Navillera dizisi dışında hemen her yerde izledim, son zamanların en popüler oyuncularından kendisi. Ama maalesef ki hiç tipim değil. Yani çok güzel bi çocuk, böyle tabirleri hiç sevmem ama deyim yerindeyse 'kız gibi'. Bu kadar güzellik bir erkeğe fazla benim zevkim için.

Park Jae Eon diğer yandan çok farklı. Hala benim tarzım değil ama eminim ki ona karşı koyacak kadın yoktur yer yüzünde. Bi kere acayip sensual bi adam. Kendinin, yakışıklılığının, cazibesinin acayip farkında ve bunu çok güzel kullanıyor. Gözünün ucuyla bakışından bardak alışına, yemek yiyişinden gülüşüne, elinde tamir aletleri demir kaynakçılığı yapışından kalem tutuşuna her hareketinde istemsiz bir erotizm var. Kadınlarla iletişim kurarken kullandığı temaslı vücut dilinde ise oldukça istemli bir erotizm... Bu kadar tatlı tatlı ve inceden flörtleşen bir adama hayır diyebilecek bir kadın tanımıyorum ben. 

Ama hastalıklı bir yani var tabii ki bu halinin, oldukça da tehlikeli bence. Yani bi Friends-Joey tatlılığında değil daha korku-gerilim havasında. Elini veren kolunu alamaz eminim ki.

Yoo Na Bi rolünde ise Han Soo Hee'yi izledik. İşte tam da bu paragrafta işler çizgisinden çıkacak şimdi...

Han So Hee'den nefret ettim. Ama öyle böyle değil!!! Ortaya koyduğu bu zayıf ve ezik karakter, bi kadın olarak utanç verdi bana. Böyle bir kadının arkadaşım olmasını asla istemezdim. Aptal bir kadında olabilecek hemen her kötü özellik vardı kendisinde.

İç sesinin ağzına kürekle vurasım geldi.

Kendisinde asla değer vermeyen, kendini gittikçe daha da değersizleştiren, bir erkeğin peşinde köpek olan ezik kadın modeline asla katlanamıyorum. Ortada değecek bir adam olsa neyse dersin... Dizinin başından sonuna adamın ağzının içine bakarak yaşadı. Saçını onun keyfine göre yaptı, onun duymasını istediği lafları konuştu, karşısında mum kesildi, çocuk hoşuna gitmeyen bişey duyacak diye her zaman diken üstünde yaşadı, her kelimesinde çocuğun yüzüne baktı tepkisini ölçmek için. Bu kadar mı karakterin yok senin? Bu kadar mı kendin düşünüp konuşacak, yaşayacak kadar bütün bi insan değilsin???

Bu arada çocuk kızı ufaktan ufaktan çaktırmadan götürürken bir yandan da işine gücüne bakıyor, başarı tavanda yurt dışından teklifler falan... Bu salak iyice mala bağlamış, aklı fikri belden aşağı çocukta, işi gücü sallamış başarısızlıktan eriyor. İyice oğlan delisi olmuş çocukla yatıp kalkmak dışında gözü başka bişey görmüyor. Sinirden zor izledim o zavallı hallerini gerçekten.

Genel olarak erkeksiz duramayan bi karakterdi kız zaten. Daha erkek arkadaşıyla ayrıldığı gün abayı yaktı bu çocuğa. Onunla olur mu olmaz mı ikileminde alt dönemden çocuğu buldu o olmayınca buna döndü derken araya bi de çocukluk arkadaşını soktu. Normal mi yani bu durum? Bunları yapan erkek bi karakter olsa ne küfürler etmiştim de... Bu kendimi tutmuş halim.

Bu arada kız oğlan delisi olmasa da pek matah bi karakter değil yani bence. Zorla gülümseyen, sevimsiz ve oldukça mıymıntı bi tipti. Devamlı mik mik suratlar bişeyler. Milletin enerjisini düşüren, tadını kaçıran haller. 

Çocukluk arkadaşına davranışı mesela beni çileden çıkardı. Onu cebinde tutması, kabalığı, kullanması, son bölümde çiçeği eline tutuşturuşu... Hele son sahnede bi bakışı var ki... Ama yuh aç köpek diyesi geliyor insanın bi tek izleyen anlar ne dediğimi.. 

Size iki fotoluk nefretimi düktüm buraya ama inanın 100 fotoluk nefret doluyum aslında. Çok sinirlendim izlerken, onun yerine defalarca utanıp yerin dibinde girdim. Aşk gurur tanımaz derler ama bi kadın da bu kadar gurursuz ve oğlan budalası olmamalı bence.

Neyse efendim konu değiştirelim..

Çift olarak aralarındakinin aşk olduğuna beni ikna edebilecek hiç bir sahne ve olay örgüsü yoktu dizide. Tamamen cinsel çekim diyorum, kaçan kovalanır diyorum başka da bişey demiyorum.

Bana kalırsa dizinin 2 tane güzel çifti vardı. İlk çift bu; Ji Wan ve Sol. Bayıldım bu ikiliye. Aşırı gerçekçi. Aşkın doğuş noktasından ilerleyişi, tedirginlikler, kavgalar, kopamama, korku... Herşey nokta atışıydı. Çok sevdim. Bu arada kızların ikisi de acayip güzeldi, başroldeki kızdan daha da güzel vallahi maşallah.

İkinci çift de Bit Na ve Kyu Hyun. Bunlara da bayıldım, kendi dizileri olsa izlerim. Arkadaşlıktan aşka geçerken yaşananlar, o aşkın doğuşunun inandırıcı olması, ikilinin birbirine uyumu falan çok akıcı ve güzel bir hikayeydi.

Ki burdan doğrudan olarak benim dizide en beğendiğim beye geçiyoruz: Nam Kyu Hyun. Karakteri huy suy olarak da çok sevdim ama esasen tam benim tipim bu. Böyle aşırı bebek güzelliği olmayan, kemikli ve hatlı bir surat. Oldukça erkeksi hal ve tavırlar, dev bi karizma ama altında sevdiği kadına karşı sonsuz bir şefkat, yardımseverlik, sevecenlik ve sadece ona gösterdiği şirin ve savunmasız yanı. Bu çocuk dizinin epey yan karakterlerinden birisi olsa da ben şahsen bayıldım, favorim oldu. Ses tonuyla şivesinin verdiği o çekiciliğe ise şapka çıkarıyorum.

Dizinin ikinci yarısında ortaya çıkan, ikinci erkek Yang Do Hyuk rolündeki Chae Jong Hyup da es geçilmemesi gereken birisiydi bence. Gittikçe popülerliği artan bir oyuncu bu aralar. Sisyphus'da izlemiştim, yakında da Witch's Diner'ı izleyeceğim, merak ediyorum ordaki halini de. Gülünce insanın yüzünü gülümseten acayip pozitif enerji veren bir adam. Aklı olan bu çocuğu seçerdi bence başka da bişey demiyorum.

Dizinin güzel ama tahmin edilebilir bir sonu vardı. Havada kalmış ve hatta mutsuz sonu bile kaldırabilecek bir diziydi aslında bana kalırsa.

Bittiğinde aklımda bikaç soru kaldı. Mesela Park Jae Eon'un geçmişinde ne olmuş da bu hastalıklı karaktere bürünmüş? Psikolojik bi sorunun olduğu çok belli ama bunun sebebinin açıklanmaması hikayeyi havada bıraktı sanki, çünkü; Park Jae Eon'un geçmişten gelen arkadaşına ve hatta arasının pek de iyi olmadığı annesine dair sahneler vardı. Bu geçmişiyle bağlantılı elementlere değinip sebebi havada bırakmak saçma oldu. Aynı şekilde kelebek takıntısının sebebi? Kelebek çakmağın iki arkadaşta da bulunmuş olması, arada geçen 'Benim kaderim sensin' sözü.. Bunlar hep Park Jae Eon'un sorunlu geçmişine işaret eden yerlerdi ama işaret edip edip tam noktasını göstermediler sonuçta. O zaman dizi boyunca izlediğimiz tüm bu detaylar manasızlaştı benim gözümde. 

Yazımın kapanışını dizinin ismine dair küçük bi açıklamayla yapmak istiyorum. Kore dizilerinin isimlerini kafalarına göre İngilizce'ye çevirmelerinden pek hoşlanmıyorum açıkçası. Çünkü orjinal isimler hep diziyle alakalı oluyor. Mesela bu dizinin orjinal adı olan 

알고있지만  İngilizceye Nevertheless olarak değil I Know But.. olarak çevriliyor. Yani 'Biliyorum Ama..'

Bu neden önemli? Çünkü dizinin her bölümünün başında dizinin adına göndermeler var. Bölüm başlarında bölüme isim veren ufak bir yazı oluyor, temaları genel olarak kızın kendini nasıl bi işin içine soktuğunu ve sonunun nasıl olacağını bildiğini ama elinden bişey gelmediği/kendine hakim olamadığı üzerine..

Mesele diyor ki:

Sadece ben olmadığımı biliyorum ama...

Hiçbir şeyin değişmeyeceğini biliyorum ama...

Yalan olduğunu biliyorum ama...

Çoktan bittiğini biliyorum ama...

Bu şekilde her bölüm başında bölümün hikayesine atıfta bulunan, içinde dizinin orjinal isminin geçtiği cümleler var. Hepsi de kızın çocuğun ne mal olduğunu bile bile kendini durduramamasını anlatıyor. Dolayısıyla bu orjinal isimlerin kullanılmasının önemli olduğunu düşünüyorum.

Neyse senaristlere ve yapımcılara haber salın bu hatalarından vazgeçsinler hahahaha:))

     

İzledim: My Roommate is a Gumiho

Her 100 yılda bir yeni kuyruğu çıkan ve dokuzuncu kuyruğu çıkmadan insan olmazsa yok olacak olan gumiho Shin Woo Yeo'nun dokuzuncu kuyruğunun çıkması için çok az zamanı kalmıştır. İnsan enerjilerini biriktirip rengini kırmızıdan maviye döndürmek zorunda olduğu ve kendisini gumihodan insana dönüştürecek sihirli boncuğu yanlışlıkla bir kız yutar. Bur durumu enteresan bulan ve düzeltmek isteyen gumiho ve boncuğu içinde saklayan Lee Dam, sorun çözülene kadar birlikte yaşamak zorunda kalırlar.

Gumiho, batı konseptinden tamamen uzakta, doğu konseptine ait bir fantastik yaratıktır. Genellikle kadın olarak betimlenmekle beraber son zamanlarda özellikle dizilerle birlikte erkek olarak da karşımıza çıkmaya başladı. Kore mitolojisindeki inanışa göre gumiho insan formuna dönüşebilen dokuz kuyruklu bir tilkidir ve erkekleri baştan çıkararak onların kalp yada karaciğerleriyle beslenir. Benzer bir konsept Japon mitolojisinde kitsune ismiyle karşımıza çıkar.

Bu yaratık da goblin gibi dizilerle batı dünyasında tanınmaya başladı. Hala gumiho ile ilgili dizi izlemediyseniz geçen senenin popüler dizisi Tale of Nine-Tailed ve de özellikle gumihoyu hayatımıza ilk sokan ennn popüler dizilerden birisi olan My Girlfriend is a Gumiho'yu izlemenizi tavsiye ederim.

Başrolde Lee Dam rolünde Lee Hye Ri vardı. Orda burda bikaç yerde izlemiş olsam da dizi başladığında ilk olarak 'Kim bu kız' diye aklımda geçirdim. Öyle çok akılda kalıcı bir tipi veya oyunculuğu yokmuş maalesef. Özellikle ilk iki bölümde karakteri çok karikatürize gelmiş olsa da sonradan çok sevdim ama. Hayat dolu, pozitif ve aşşırı şirin sempatik bir kızdı. İzlemekten keyif aldım diyebilirim. 

Bu arada istediklerinden emin olup peşinden gitmesi, açık sözlülüğü, nazik-kırılgan kız rolünde olmaması, güçlü duruşu, sevimlilik rolleri yapmaması alışılagelmiş sıradan kadın karakterlerden farklıydı ve epey hoşuma gitti. 

Ve karşınızda başroldeki Shin Woo Yeo rolünde Jang Ki Yong...

Oyunculuğu şahane, karaktere bayıldım felan felan klasik övgüleri hızla geçiyorum orasını siz anladınız...

Amaaa esas mevzu şu: sonunda!!! Ve sonunda!!!! Tanrı karşımıza kalbimizi dugun dugun, gümbür gümbür attıracak yeni bir isim çıkardı arkadaşlar!!! Artık rahat bir nefes alabiliriz!!!

Son zamanlarda 2000'lerin yeni nesil bebe oyuncularından ne kadar bıkıp usandığımı anlatıp duruyorum size. JKY onlardan değil, ama bayılarak izlediğimiz efsanevi Gong Yoo, Hyun Bin, Lee Jun Gi, So Ji Sub, Jo In Sung, Lee Min Ho neslinden de değil, onlardan genç olduğu gibi oyunculuk kariyeri de epey geride kalıyor. Tam böyle arada kalmış, nesli tükenmekte olan mükemmel bir jenerasyonun nadide parçalarından birisi demek istiyorum kendisine. Bu nesilden sayabileceğim düzgün oyuncu bir elin parmaklarını geçmiyor bence. 

İzlerken böyle gülümseyince gözlerinin içi pançak pançak parlayan, ses tonu karizmadan yıkılan, çilek dudaklı, acayip yakışıklı, insanın içinde sarılma isteği uyandıran inanılmaz bir adam... Hayranlıktan dibim düştü, arada ağzımın akan salyasını sildim, o gülümserken de salak salak gülümseyerek izledim tüm diziyi. İlk defa izlemiyorum tabi, biçok yerde izledim ama ilk defa 'oha olmuş bu' hissiyatı uyandırdı bende. 

Daha uzun uzun pek çok paragraf ve zincirleme isim tamlaması şeklindeki iltifatlarla övmek isterim size kendisini ama utanıyorum yaşımdan başımdan (bu utanmış halim). Son diyeceğim şudur ki, ağzınızın salyasını silmek için peçete alarak oturun dizinin başına.

Bi de açın yutuba yazın adını da şarkı söylemesini dinleyin. Allah sırf konuşurken karizmatik ses vermemiş, albüm çıkarsa alırız öyle yani. 

Çift olarak başlarda 'Mehh' desem de gittikçe daha güzel gelmeye başladılar gözüme. Daha çok mıçmıç sahne görmek isterdim aslında ama Hyeri'nin bir röportajında şöyle bişey okudum: yatak sahnesini çok uzun ve güzel çekmiştik ama çok büyük bir kısmı silinmiş, keşke silinmeseydi ama dizimiz 15+ olduğu için uygunsuz bulmuşlar. Şimdi daha ne diyeyim ben??? Çekmiş adamlar, çekmiş işte niye göstermiyorsunuz? Bir de tvN diye güvenip izliyoruz siz bile keserseniz millet ne yapmaz!! Aşkolsun yani!

Kamera arkası görüntülerde de mükemmel bi yakınlıkları var aslında, kim izlese gerçek sevgili zanneder ama bildiğim kadarıyla Hyeri'nin ünlü bi oyuncu sevgilisi var. Valla ben olsam JKY için ayrılırım gider pehhh (her şey dış görünüş mü, sığ mısın Melly demeyin, ben burada taraflı bi blog yazarıyım neticede).

Birbirlerine çok yakıştırsam ve bir aradayken çok güzel bi kimyaları olduğunu düşünsem de ilişki konusunda çok beceriksiz oldukları ortadaydı. Diziye eleştiri değil de karakterlere eleştiri olsun bu. İki dirhem bir çekirdek güzelim ilişkiyi mıy mıy zor ayakta tuttular yemin ederim. Verin odunu yansın ortalık dimi ama? Nerdeeeee..... Pis kibarcıklar!

Bu çiftle ilgili çok sinirime dokunan bi nokta var ama, ilk andan son bölümün son anına kadar birbirleriyle saygılı formda konuştular. Türkçe üzerinden anlatmam gerekirse sizli bizli konuşma vardı hep. O da beklediğim samimiyeti vermedi bana. Dili bilmeden altyazıyla izleyenler rahatsız olmamıştır bu durumdan tabi ama Korece bilenlerin içine dokunduğuna eminim.

Bu arada, bu diziden yola çıksam da, tüm diziler genelinde çok gıcık olduğum bir mevzudan bahsetmek istiyorum izninle sevgili okur:

Goblin ve Moon Lovers gibi efsane diziler olsun bu dizi olsun, karizmatik, olgun, aklı başında, zekası aklı havada klasik ergenus zekasını aşmış tüm müko erkeklerin gözünün 20'lerinin başlarındaki aşırı zıpır, ağzı bozuk, deli dolu, çocuksu kızlarda olmasından bıktım usandım. Biraz daha olgun, saygılı, nerde nasıl davranması gerektiğini bilen, ağır başlı ve tabir-i caizse sıkıcı kızlara baksalar olmaz mı allaşkına??? Hayır iki gram umudumuz var hayattan onu da silip süpürüyorlar yahu!!!

Sinirimi attıysam devam edebilirim.

Kang Han Na'ya saygı duruşunda bulunmak istiyorum öncelikle. Şimdiye kadar hemen her dizide iyi veya kötü, sinir bozucu yan rol olarak izledim. Hiç de sevmezdim kendisini ama sanırım bi sihir var bu kızda. Gittikçe büyüyor insanda, istemeden sevmeye başladım. Burda da o soğuk ama sevgi dolu karakteri çok güzel canlandırmış. Her sahnesini büyük zevkle (kendime şaşırdım) izledim.

Dizide fantastik-romantik tam benim ağzıma layık, en sevdiğim lezzette bir konu vardı. İlk 2 bölüm Lee Dam'ın aşırı karikatürize edilmiş karakteri yüzünden çok korkarak izledim. Büyük hevesle başladığım dizinin hayal kırıklığı olmasından korktum ama sonra çok güzel aktı. Heyecandan yerinde oturtmayan bir yapısı olmasa da yeni bölümü bir an önce açtıracak kadar coşku veren ve asla sıkmayan bir diziydi.

Özellikle insanın geleceğinde tanrıların yönlendirmesi olsa da kendi kaderini kendi kararlarıyla kendi çizebileceği yönündeki anlatım çok hoşuma gitti.

İlla kötü bi yorum yapmam gerekirse bana dizi çok olaysız geldi. Yani boncuğun akıbeti, neyin nasıl olması gerektiği en baştan belliydi zaten. E gumihomuz da özel bir aksiyona girişmedi insan olmak namına. Kötü adam yok denecek kadar eser miktardaydı. Dramatik olaylar da neredeyse son 2 bölüme kadar yoktu. Biraz olaysız kaldı ortalık, biz de bu iki beceriksizin güzelim bir ilişkiyi ayakta tutma çabasını izledik. 

Sonu da beklenen şekilde oldu elbet. Kavuşma sahnesinin etkileyiciliğini beklentilerimin çok altında bulsam da, mutlu sona şükredip geçiyorum orasını işin. 

Fantastik romantik bir dizi bulmuş olmanın mutluluğu ve JKY'u izleyecek olmanın heyecanı ile koşarak diziye hemen başlayın diyorum. Ben her zamanki gibi eleştiri odaklı yazmış olsam da dizi lokum gibi dizi vallahi. Ben bayılarak izledim.

Yazımı JKY sivilceli yüzüyle PSY'ın Gentleman şarkısına dansıyla kapatmak istiyorum. Fazla övdüm, çok da sevmeyin yani kıskanırım. Belki bu hali sizdeki karizmasını biraz çizer hahahaha :))

Şarkının orjinal klibini de koyuyorum ki dansı ne kadar doğru yaptığını görün. Hem de eğlenceli bi klip, bi de yıldız geçidi mübarek eğer tanırsanız Kore TV komedyenlerinin yarısı klipte yani, izlemiş olun :)